آخرین مطالب

پرویز مسجدی: خیابان ساکت و آرام است. من و بهرام جلو کلینیک اعصاب ایستاده ایم. تابلو سفید است، بارنگ سیاه روی آننوشته اند”کلینیک اعصاب” به تنه‌ی درختی تکیه می دهم و به آسمان نگاه می کنم. سفید و سیاه، تابلو کلینیک، سبز و آبی- برگ های درختان و آسمان، زرد و قهوه ای- در و […]

پرویز مسجدی: مادرم گفت: دوباره می خوای با لباس شخصی بری بیرون. آره. پسر تو کی می خوای قبول کنی که سرباز دولتی؟خودم بهتر از هرکس می دانستم که سرباز دولتم. می دانستم که اگر دژبان با لباس شخصی دستگیرم کند و نتوانم فرار کنم، مشکلاتم با سروان امیری شروع می‌شود و تا پایان دو […]

پرویز مسجدی: وقتی کسی چیزی به چنگیز می گفت او مثل این که درست نشنیده باشد، رو می کرد به بغل دستی اش و می پرسید: چی گفت؟این سئوالش چند معنی داشت. چرا این حرف رو زد؟ منظورش از این حرف چی بود؟ و تعبیر های دیگر. آن روز هم وقتی عبدلی به چنگیز گفت می کشمت. رو کرد به شیرو […]

پرویز مسجدی: جاده جنگلی از وسط دو ردیف درختان غان و افرا می گذشت. مرد از کلبۀ چوبیِ اولِ جاده بیرون آمد. خود را در شولای کهنه پیچید. به موهای آشفته اش دستی نکشید. گذاشت تا با پریشانی روی گوش ها و پیشانی اش پرسه بزنند. تاریخ را قدم زد. به آسمان و ردیفِ درختان نگاه کرد. نگاهی شاد […]

پرویز مسجدی : جاوید از پله‌های کوچه دکتر راول آمد پایین. جلو خیایان شاپور ایستاد. پاکت سیگار وینستون را از جیب بیرون آورد. مردد بود. چشمش به صفورا افتاد. او را دید که آمد زیر طاقنمای ساختمان سینما شیرین و در سایه ایستاد. صفورا با دامن زرد رنگش از دور شناخته می‌شد. جاوید به ساعتش […]