نام کتاب: بهترین داستان‌های کوتاه

نویسنده: ارنست میلر همینگوی

گزیده، ترجمه: احمد گلشیری

ناشر: نگاه

نوبت چاپ: نهم ۱۴۰۲

تعداد صفحه: ۴۳۸

قیمت: ۲۹۵هزار تومان

«در زمستان ۱۹۳۸، در یکی از روزهای بارانی و خاکستری پاریس، پستچی بسته‌ای را به در خانۀ همینگوی می‌آورد. بسته را مادر همینگوی به‌عنوان هدیۀ جشن کریسمس از امریکا برای او فرستاده بود. همینگوی با کنجکاوی بسته را باز می‌کند و در آن چشمش به تپانچۀ عتیقه‌ای می‌افتد. مادرش نوشته بود: این تپانچه همان اسلحه‌ای است که پدرت با آن خود را کشته است…»

مقدمۀ کتابِ «بهترین داستان‌های کوتاه ارنست میلر همینگوی» با این پاراگراف آغاز می‌شود. همین پاراگراف کوتاه نشان از زندگی پر از فراز و نشیب و ماجراجویی همینگوی دارد.

مقدمۀ کتاب که به قلم مترجمِ کتاب، احمد گلشیری نوشته شده شامل چند بخش است که بسیار مفصل و به شکلی روان و بسیار خواندنی سرگذشت زندگی نویسنده و سبک نگارش او را برایمان به تصویر می‌کشد.

بخش اول مقدمه با نام «سال‌های سرگشتگی» به دوران کودکی، نوجوانی و جوانی همینگوی پرداخته است. تا جایی که با الیزابت هدلی ازدواج می‌کند و به سفارش شروود اندرسن راهی پاریس می‌شوند.

«… همینگوی با حقوق ماهانه ۶۰ دلار در دفتر روزنامۀ استار به کار مشغول شد. در همین جا بود که گردانندگان روزنامه برگ کاغذی را جلو رویش گذاشتند که اصول نویسندگی برای روزنامه را به اختصار شرح می‌داد:

• جمله‌های کوتاه بنویسید.
• بند اول مطلب را کوتاه بنویسید.
• از آوردن صفات، به خصوص صفات مبالغه‌آمیز و پرطمطراق، مثل شکوهمند، درخشان، عظیم، مجلل و جز این‌ها خودداری کنید.
• نگرش مثبت داشته باشید.
• و جز این‌ها.

همینگوی بعد‌ها، در ۱۹۴۰، به روزنامه‌نگار جوانی گفت که این‌ها قواعدی است که من در کار نوشتن به کار بسته‌ام و هیچ‌گاه آن‌ها را فراموش نکرده‌ام…»

بخش دوم مقدمه «سال‌های پاریس»، بخش سوم سال‌های «کی‌وِست» و بخش چهارم و پایانی «سال‌های کوبا» نام دارد که همان‌طور که از عنوان آن‌ها پیداست سرگذشت همینگوی را در مقاطع مختلف زندگیش برایمان نقل می‌کند.

کتاب «بهترین داستان‌های کوتاه» یک مجموعۀ چهارجلدی است از چهار نویسندۀ بزرگ جهان. بهترین داستان‌های ارنست همینگوی، بهترین داستان‌های آنتون چخوف، بهترین داستان‌های گابریل گارسیا مارکز و بهترین‌ داستان‌های جیمز جویس. داستان‌ها به انتخاب احمد گلشیری و با ترجمۀ ایشان است. مقدمه‌های مفصلی که برای هر کتاب نوشته است باعث شهرت هرچه بیشتر این مجموعه شده است.

این مجموعه کتاب خواننده را با فنون داستان‌کوتاه نویسی نویسندگان بزرگی آشنا می‌کند که استادان نوشتن داستان کوتاه بودند.

کتاب «بهترین داستان‌های کوتاه ارنست میلر همینگوی» بعد از مقدمه، در بخش دوم گزیده‌ای از داستان‌های سه مجموعه در سه دورۀ مختلف از زندگی نویسنده را شامل می‌شود.

داستان‌ها از مجموعه‌های «در زمان ما» (پاریس، ۱۹۲۴ نیویورک، ۱۹۲۵)، «مردان بدون زنان» (نیویورک، ۱۹۲۷) و «برنده سهمی نمی‌برد» (نیویورک، ۱۹۳۳) انتخاب شده‌اند که نوزده داستان را شامل می‌شود. عناوین برخی از داستان‌ها عبارتند از: «اردوگاه سرخ‌پوستان»، «خانۀ سرباز»، «طوفان سه روزه»، «تپه‌هایی چون فیل‌های سفید»، «ده نفر سرخ‌پوست»، «در سرزمین دیگر»، «آدم‌کش‌ها»، «یک گوشۀ پاک و پر نور»، «پیرمرد بر سر پل» و «برف‌های کلیمانجارو» و…

با خواندن مقدمۀ کتاب و شناختن همینگوی متوجه می‌شویم که داستان‌هایش از تجربیات بی‌شمار و علایقش مایه گرفته‌اند. او آدم‌هایی را که می‌شناخت در داستان‌هایش وارد می‌کرد تا آنجا که باعث آزردن بعضی از نزدیکانش شده بود. مثلاً در رمان «خورشید همچنان طلوع می‌کند» که موفقیتی بی‌نظیر برایش به ارمغان آورد، تمام دوستانی را که در سفری به پامپلونا همراهش بودند با تغییر نام در رمانش آورده بود.

«همینگوی هرچند نام افرادی را که الهام‌دهندۀ آدم‌های رمان بودند تغییر داده بود اما به‌آسانی قابل شناسایی بودند و همه، حتی آدم‌های حقیقی، خود را باز شناختند. هرولد لوب، که نامش در رمان به رابرت کهن تغییر کرده بود، چهره‌ای خشن و بی‌رحم از او ارائه شده بود و شوالیۀ دروغین لقب گرفته بود، با خواندن رمان برآشفته شد و در یکی از روزهای سال ۱۹۲۷ در پاریس شایع شد که همینگوی را به قتل تهدید کرده و همینگوی به سوئیس گریخته است…»

داستان‌های این مجموعه از شاهکارهای داستان کوتاه‌های جهان محسوب می‌شوند و تأثیر بسیاری بر نویسندگان جهان داشته است. شاید به نقل از احمد گلشیری «هیچ نویسندۀ دیگری در تاریخ نویسندگی جهان این‌چنین بر خیل عظیمی از نویسندگان تأثیر بر جا نگذاشته است».

میلیون‌ها نسخه از رمان‌ها و مجموعه‌داستان‌های همینگوی در جهان به فروش رفته و تعدادی فیلم بر اساس آن‌ها ساخته شده است.

«همینگوی عاشق مشت‌زنی بود… روزی گفته بود… من بسیار آرام شروع کردم و آقای تورگنیف را از میدان به در کردم، سپس سخت به تمرین پرداختم و آقای موپاسان را نقش زمین کردم. با آقای استاندال دو بار مساوی کردم و تصور می‌کنم بار دوم امتیاز هم کسب کردم. اما چیزی را که می‌دانم آن است که هیچ‌کس نمی‌تواند مرا وادارد تا با تولستوی به رینگ مشت‌زنی بروم مگر اینکه دیوانه شده باشم یا با تلاش‌های خود بر او برتری پیدا کرده باشم.

منتقدی پس از خواندن رمان ناقوس برای که می‌‌نوازد گفت که اکنون همینگوی می‌تواند با خیال آسوده به مصاف تولستوی برود…»

ندا صالحی